Geschiedenis van Lucca

Aanvankelijk een ligurische en vervolgens etruskische nederzetting, werd Lucca in 180 voor Christus een romeinse kolonie. Na de val van het Romeinse Rijk, werd de stad veroverd door de Gothen en tijdens de VIe eeuw werd het de hoofdstad van het longobardische Hertogdom van Tuscia. Na de val van deze laatste, werd het zetel van de Markies van Toscane.

In 1119 werd Lucca opgericht als zelfstandige gemeente, om vervolgens in een Podesteria te veranderen, waar de macht werd bestuurd door vertegenwoordigers van de nieuwe klasse van kooplieden, dat zich in die periode aan het ontwikkelen was. Naast de zijde industrie, ontwikkelde zich tevens een sterke bankactiviteit, waardoor Lucca een belangrijk economisch centrum op europees niveau werd.

Aangezien het wordt doorkruist door de via Francigena, werd Lucca in dezelfde periode een belangrijke mijlpaal in de pelgrimstocht dat de christenen van Noord-Europa naar Rome leidden.

Betrokken bij de oorlogen tussen Pisa en Florence en in de strijd tussen de Guelfi en de Ghibellini, en enige tijd gedomineerd door Uguccione della Faggiuola, door Castruccio Castracani en door de familie Guinigi, werd Lucca in 1430 een republiek en behield het zijn onafhankelijkheid tot 1799.

In 1805 stichtte Napoleon, op verzoek van de senaat van Lucca, het Prinsdom van Lucca en Piombino, en wijsde het toe aan zijn zuster Elisa en haar man, Felice Baciocchi.

Met het Congres van Wenen en de Restauratie werd het Hertogdom van Lucca gecreeerd, toegeschreven aan de Bourbons van Parma. Maria Luisa van Bourbon werd opgevolgd door haar zoon, Carlo Ludovico (1824) die tot 1847 regeerde, wanneer het hertogdom deel ging uitmaken van het Groothertogdom van Toscane.

In 1860 werden Lucca en het Groothertogdom van Toscane toegevoegd aan het Koninkrijk van Italie.