De laatste van de stadsmuren die Lucca verdedigd hebben, de tegenwoordige Mura Urbane grenzen aan het historisch centrum van de stad met een continue parcours van 4200 meter. Men begint te praten over de noodzaak van een nieuwe ommuring aan het begin van ‘500, ook te wijten aan de expansionistische ambities van de Medici die van Florence een hoofdstad van regionale dimensie wilde maken en de laatste stedelijke onafhankelijkheden met geweld wilde onderwerpen. Veel militaire architecten hebben elkaar opgevolgd bij het ontwerp en de realisatie van deze werkzaamheden die tegenwoordig nog vrijwel volledig zijn. De eerste die gecontacteerd werd was Kapitein Jacopo Seghizzi, ook wel Broeder van Modena genaamd, die van 1544 tot 1546 begon met de bouw van de eerste twee bolwerken, de Libertà en San Civitali en de milanees Alessandro Resta, auteur van de Porta San Pietro die hij in 1566 realiseerde. In 1589 werd het project dat gepresenteerd werd door één van de vooraanstaande experts op militair gebied, Alessandro Farnese, Gouverneur van Vlaanderen, goedgekeurd door de Offizio: er werden elf bolwerken gebouwd met vierkante randen voor de versterking van het verdedigingssysteem van de stad. Een latere wijziging van de ingenieur Ginese Bresciani, in dienst van Alessandro Farnese, maakte de hoeken van de bolwerken rond en voorkwam zo tevens de opening van “sorties” aan de flanken van de bolwerken in plaats van op de gordijnmuren. Bij het bereiken van een hoge leeftijd, maakte Bresciani plaats voor Pietro Vagnarelli die maar liefst veertien jaar aan de bouw van de muren werkte en de bolwerken van San Pietro en San Regolo bouwde, en Santa Croce, la Libertà, San Colombano en San Paolino afmaakte. Er volgde nog een serie van overleg met verschillende architecten en uiteindelijk voltooide Paolo Lipparelli van 1645 tot 1650 de bouw van de vestingwerken en eindigde de werkzaamheden van de stadsmuren. Twaalf gordijnmuren, tien bolwerken en een platform, die van S. Frediano, kenmerken deze indrukwekkende prestatie van de techniek; meer dan 10 meter hoog en tot aan 30 meter breed aan de basis, waren de Muren verdedigd, tot 1799, door 126 kanonnen die van de oostenrijkers werden gestolen tijdens hun terugtrekking. Op de muren zijn nog altijd de kazernes aanwezig, ooit bestemd voor de verpleging van de soldaten en tegenwoordig zetel van culturele en verenigingsactiviteiten. De “historische” poorten van de Muren: San Pietro, Santa Maria en San Donato, terwijl Porta Elisa gerealiseerd werd door Elisa Baciocchi aan het begin van ‘800. Uit de twinitgste eeuw daarentegen de Porta Vittorio Emanuele (Sant’Anna) en de kleinere Porta S. Jacopo, bestemd voor een betere doorstroming van het verkeer. Nooit gebruikt om de stad te verdedigen, behalve toen de Serchio buiten zijn oevers trad en de poorten afgesloten werden, werd het in ‘800 officieel de plek van wandelingen en vermaak, ook dankzij de dubbele rij bomen die nog steeds te bewonderen zijn. De Mura Urbane, tegenwoordig gesloten voor autoverkeer, is één van de meest tot de verbeelding sprekende panoramische wandelingen: men kan in feite aan de ene kant de architectonische schoonheden van de stad bewonderen, terwijl aan de andere kant het uitzicht verder reikt dan de rand van de stad, richting de heuvels van de stad en de omliggende gemeenten. ... (Apt Lucca)