Het kan gebeuren, als we in één van de vele appartementen in Florence verblijven die uitkijken op San Lorenzo, dat we een groep mensen zien rondom een kleine kiosk naast de ingang van de markt.

Niets vreemds aan. Integendeel, tijdens etenstijd is dat juist heel normaal. Deze kleine kiosk, zoals er velen zijn verspreid in de stad, is bij de florentijnen en toeristen bekend en gewaardeerd vanwege het “straatvoedsel”.

Wat is dit?

Dat wat sommigen “straateten” noemen of “street food” is niets anders dan de gerechten uit de typische italiaanse keuken, recepten toen de werkzaamheden zich vooral buiten afspeelden... kortom, bij de uitgang van de ambachtelijke winkels.

In Florence bestaat het “straatvoedsel” dat we tijdens een vakantie kunnen proeven hoofdzakelijk uit drie gerechten: migliaccio, trippa en lampredotto.

Migliaccio, ook wel sanguinaccio of roventino genoemd, is moeilijk verkrijgbaar. Normaal gesproken wel te krijgen op volksfeesten in het achterland. Gemaakt van varkensbloed en wat bloem lijkt het een kleine bruine omelet. Heerlijk tussen twee sneetjes toscaans brood.

Trippa is een deel van de maag van een rund dat wordt gekookt in een mix van groente en wordt gegeten in terra cotta schaaltjes, in de kiosken daarentegen in plastic bakjes.

Lampredotto is ook een deel van de rundermaag, bijna op dezelfde manier klaargemaakt maar wordt gegeten tussen een broodje. Aan sommigen doet het denken aan de u pan` cà meusa (brood met milt) uit Palermo.

Natuurlijk kunnen we migliaccio, trippa en lampredotto ook comfortabel zittend in ons appartement eten.